بعضی از ما در نوشته هایمان یک جوریم ،در زندگی شخصی طور دیگر . اینجا یک چیزی می نویسیم (معلوم هم نیست به چه دلیل) و در زندگی عادی به گونه ای دیگر عمل می کنیم (بنا به دلایل شخصی) و  به نظرم این جای اشکال است . این ریاکاری که سالهاست در زندگیهای ما نهادینه شده تا کی به قوت خودش باقیست؟؟ مثال عملی و تازه اش نوشته های بعضی از آقایان وبلاگستان است . متنها را که می خوانی میبینی پشتش یک روح پیشرو نفس میکشد که زنانگی تو را به رسمیت می شناسد و میفهمد و می خواهد که این تفاهم را بیشتر کند .... اما ....با چند برخورد ساده از نزدیک به خودت می آیی که :اگر نویسنده آن متنها او بوده....پس این بابا کیست که رو در رو اینجوریست؟؟؟!!!!!!!
 بعله و در اینجاست که من در بلاگم می نویسم ای بعضی آقایان ، قبل از اینکه هی شعار بدهید : " آره هانی ، حق توئه ...از بدنت بنویس ،از تمایلاتت... تعریف کن چه خبر .... تو آزادی هر جور خواستی بنویسی ،هر جور خواستی زندگی کنی... غلط می کنه هر کی حرف بزنه . زن و مرد باید جور دیگه تعریف بشن و ..... "  لطفا قبلش حداقل کمی آداب معاشرت یاد بگیرید . یاد بگیرید اگر در خیابان حق تقدم با اتوموبیل کناری بود که راننده اش زن است ،اعتماد به نفس سبقت گرفتنتان ۲۰ برابر نشود . یاد بگیرید اگر کسی آدرس پزشک ماهری را به شما داد قبل از تمام شدن جمله اش نگویید : نه کار پزشک زنو قبول ندارم ... یاد بگیرید اگر زنی در خیابان بلند خندید، هی برنگردید و نگاهش نکنید (شاید واقعا خودفروش و ارقه نیست ، شاید فقط زیادی خوشحال است) ... و در آخر یاد بگیرید اگر زنی از بدن خودش نوشت ، در کامنتدانی وبلاگش دایم دُرفشانی نکنید و از جزئیات روابطتان با یک دوست دختر خیالی داستان نبافید و آدرس ای میل ندهید...

پ.ن : این لغت "بعضی " به عنوان پیشوند و آگاهانه آورده شده که گوشزد نفرمایید بنده همه را یک جور قضاوت می کنم و الان کلی انسان شریف و فرهیخته و روشن ضمیر داریم و غیره و ذالک