بهار

می پرسد : از اینجا که بروی ،دلت برای این سرزمین تنگ خواهد شد؟ میگویم : این سرزمین آنچه را که می خواستم به من نداد . آنچه را که برایش خواب می دیدم ، می خواندم ،سعی می کردم ، می دویدم ؛ به من نداد . من در حالی در خاک دیگر ریشه می دوانم که می دانم آن ریشه سست است ، زود به زود طاقتش طاق می شود،زود به زود دلش آب میخواهد و نور و هوای تازه... و آری دلتنگ خواهم شد . دلم خواهد لرزید از یاد اتاق سبزرنگم ، از یاد این پنجره پر از آسمان ، از یاد دیوارهای آشنای خانه پدربزرگ ، از یاد کوچه هایی که رازدار عاشقی کردنهاینم بودند، از یاد کافه های دیدارهای شتابزده با اولین تجربه های معصومانه پر از شرم ،از یاد درختهای زبان گنجشک آن خیابان طویل که برای اولین بار یادم داد نزدیک خانه معشوقت بایستی و هوا را به تمامی نفس بکشی یعنی چه ، و از یاد عید....
امسال عید را ، سر گلِ بهار را ، دور از این خاک و خانه تجربه خواهم کرد ... این تمرینی خواهد بود برای بهارها و نوروزهای در راه ،برای روزهایی که خواهم دانست برگشتی درکار نیست ،که خانه پدری نیست و آغوشهایی که مرا غرق در بوسه کنند به بهانه تحویل سال . هر جا که باشی تنگ بلور با ماهی هشت پر و سبزه سبز  هم هست اما آن دلتنگی که پهن می شود روی سفره ات با هیچ ترفندی پاک نخواهد شد. نوروز امسال بهایی است که برای ریشه کندن می پردازم . نه غمگینم نه شاد . فقط ،هستم و میخواهم که دانسته تجربه اش کنم . جشن بهار سال پیش را نمی دانستم که آخرین عید من بوده در این خاک . امسال اما می دانم که این اولین عید من است در خاک غریبه . می خواهم رونق سفره کسی باشم که سالهاست تنهایی های عید را تجربه می کند . می خواهم که دیگر تنها نباشد و بچشد طعم خانواده ای را که از خودش و از یک عید شروع خواهد شد . می خواهم سالش را با بوسه ای تحویل کند و گرمای صمیمانه آغوشی و دیگر تنها نباشد . نوروز را می خواهم که شادش کنم به بهای گزاف پرکشیدن از خانه ای که در آن ،روز عید بسیار مقدس است برای همه افرادش. امسال من هستم و او در جایی که نوروز معنایی ندارد و من میخواهم که نوروز را به خانه اش ببرم. نمی دانم پدر به چه کسی سکه خواهد داد و مادر از چه کسی خواهد خواست تا تخم مرغها را رنگ کند و وقتی که برگردم عید تمام شده . گفتنش دردناک است اما به راستی من بزرگ شده ام ...